"дурні", или когда шутка перестаёт быть смешной.⁠⁠

Расказала выкладчыца гісторыі на першым курсе:


"Абмяркоўвалі нейкую тэму (дакладна не помню што).


- Беларусы – дурні – заяўляе адзін з маіх студэнтаў.



Яго аднагруппнікі смяюцца з такога “добрага” жарту, мне гэта смешным зусім не здаецца.


- Чаму ж вы так самі сябе крыўдзіце? – пытаюся.


- А я сябе не крўжду, я не беларус!



Группа раптам скончыла смяяца і прыціхла.


- Ну што, плюнулі на вас, выцірайцеся…



Сказала так, і самой стала крыўдна. Скажы, напрыклад, туркмену, ці арабу што ўсе туркмены (альбо арабы) дурні – у нос атрымаеш у лепшым выпадку, а гэтыя – пасмяяліся толькі."




Мне ж гэты выпадак даў намнога больш чым усе заняткі па ідэалогіі і спробы настаўнікаў навучыць нас патрыятызму.


Шануйце сябе свой народ і ніколі не дазваляйце сябе крыўдзіць.
Нават жартам.