HumansAndSea

Makalemin tercümesi: Link

Baş aşağı kesinlikle açık su kütlelerine atlamamalısınız. Dalış yaralanması olarak adlandırılan bu yaralanma çok öngörülemez bir durumdur ve hiç beklemediğiniz bir anda karşınıza çıkabilir…Bu yüzden suya baş aşağı atlamak sadece bir eğitmenin gözetiminde özel havuzlarda olmalıdır.

Bir şirket vardı köprüden nehre atlayan, her şey yolundaydı, atlama yeri kontrol edilmişti ve dibi temizdi. Her biri birkaç kez atladı. Ancak bir adam yüzeye çıkmadı. Adamı kurtardılarsa da felç oldu. Görünüşe göre suyun içinde bir kütük (Kütük parçası) yüzüyordu. Ne yazık ki.

Benim durumumda ise biz Akdeniz’deki bir köprüden dalış yapıyorduk. Bir kez değil, birkaç gün orada kaldık. Ama bir gün akşam yürüyüşü yapmaya karar verdik ve bu köprü üzerinde durduk. Üçümüz: Ben, erkek kardeşim ve arkadaşımız. Arkadaşımız bir şeye üzgündü ve onu neşelendirmek için akşam serinliğinde yüzmeyi teklif ettim. Ben ve erkek kardeşim birkaç kez daldık. Sonra arkadaşımızı bizimle birlikte dalmaya ikna ettim: En uzunumuz oydu, 1.90 cm civarındaydı, bu nedenle köprünün kıyıya en uzak kenarından atladı, kardeşim ise kıyıya biraz daha yakındı. Benim boyum 1.73 cm olduğumdan kıyıya hepimizin içinde en yakın olandım. Ancak galiba dibin dik eğimini ve/veya akşam saatlerinden gelgitin daha az olduğunu hesaba katamadım… Şimdi baktım da Ağustos ayında Limasol’da gündüz ve akşam arasındaki su seviyesi farkı 15-20 cm ye kadar çıkabiliyor. Kimbilir belki de bu 15 cm atlayıcıların çoğu gibi göğsümü hafifçe kuma çarpmam için yeterli olurdu.

Benim durumum “İçimdeki Deniz” Filmindeki kahramanın trajedisine çok benziyordu. Her şey tam olarak aynısıydı: Atlama öncesi yaşam ve aşk hakkında düşünceler (Muhtemelen bu yüzden hem kendim hem de üzgün arkadaşım için ortalığı bu kadar karıştırmak istedim), sonra darbe, kumlu dibi tadış, hayatın en güzel anlarının gözünün önüne gelişi...Hatta çoğunlukla benzer değişen hayat algısı içinde.

Kumlu zemine çenemle bir parça dokundum. Ve hepsi bu kadar. Vücudum kitlendi. Bilincimi dahi kaybetmedim. Darbeyi, hatırlıyorum, yaşlıların dediği gibi sanki misafirlikte mutfakta oturuyorsun, başının üzerinde 90’larda çok sevilen o raf var; sonra kalkıyorsun, rafı unutup başını vuruyorsun, işte aynı öyleydi. Ancak darbe şimdi çeneme geldi. Gözlerimi açtım, nefesimi tutarak dibe baktım: Arkadaşlarım beni yakalayıp suyun dışına çıkarmasalardı orada boğulacaktım. Çocuklar yanlış giden bir şeyler olduğunu anladılar ve beni çekmeyi başardılar. Vücudumu hissetmediğimden dolayı sanırım boynum kırıldı dedim. Beni dikkatlice kıyıya çıkardılar. Orada arkadaşlarıma ne kadar büyük bir eziyet ettiğimi düşündüm: Eğer ölürsem ve bedenimin Rusya’ya nakledilmesi gerekirse ne kadar problem olur… Onlardan af dilemeye başladım. Bunun böyle olmasını ben de istemediğimi düşünüyorum. Sevgilime, anneme-babama ve bütün yakınlarıma bir kez daha sarılmak isterdim.

Biraz hatırladıklarımdan bahsedeyim

Sonra ambulans geldi. Beni sedyeye yatırdılar ve bol ışıklı ambulansa aldılar. Uyuya kaldım. Herhangi bir ilacın etkisi altında olmam muhtemeldi. Hastanede gözümü açtım. Genç bir hemşire beni kumlardan arındırırken ben sürekli "Sorry... I apologise...", diyordum, hemşire beni temizlemek zorunda olduğundan utanıyordum.

Gözümü tekrar koğuşta açtım, serum takılıydı. Geceydi. Yanımda bir beyin cerrahı, kardeşim ve arkadaşım vardı. Cerrah Rusça’yı çok iyi konuşuyordu. SSCB de eğitim görmüş ve halen Burdenko Nöroşürirji Araştırma Merkezi ile işbirliği içinde olmalıydı. Sabah erken ameliyat yapacağını söyledi. Ayrıca yaralanmanın basit bir şey olmadığını ancak her şeyin iyiye gideceğini, düzeleceğini de ekledi. Anti-inflamatuar hormonal ilaçların etkisi altında pazularımda hassaslaşma oldu ve aşırı kasılma nedeniyle ağrıyor. Kollar dirseklerden katlı –eller göğse bastırılmış durumda.

("Cenin pozisyonu" denilen bir kavram var. Bu, kişinin yan tarafına yattığı, kıvrılarak dizlerini karnına veya göğsüne çektiği bir pozisyon. Omurilik veya beyinde hasar olduğunda vücudun almaya çalıştığı pozisyon ) Erkek kardeşimden kollarımı düzeltmesini istedim ve ondan sonra biraz daha iyi hissettim.

Bir sonraki uyanış ameliyathanede oldu: Beni ameliyata hazırlıyorlardı.. Hoş bir kadın benimle Rusça konuşuyordu. Onun yanında çok sakindim. Muhtemelen bir ilacın etkisi altında olmam dolayısıylaydı. Kadın bana kendimi nasıl hissettiğimi sordu. Onunla konuştum. O anda çıkarılabilir bir protezimin olduğunu hatırladım, onu çıkartmama yardım etti. Hiçbir şeyden korkmamamı ve onlara (Doktorlara) güvenmemi söyledi. Ona tümüyle güvendiğimi söyledim. O zaman kendimi gerçekten çok sakin hissettim. Ölümün yanı başımda olduğumu hissetmemiştim. Tam tersine her şeyin yoluna gireceğine dair bir inancım vardı.

Sonra iki haftamı geçirdiğim koğuşta uyandım. Personelin bana olan tavrına hayran kaldım. Her sabah gülümseyen bir hemşire içeri girip şöyle diyordu: "Good morning! Are you okay, Sergei?" Elbette, boynunu kıran bir kişiyle ilgili olarak bu sözler şu anlama gelebilir: "Nasıl hissediyorsunuz. "Nasıl hissediyorsun: bittin sen-başın belada, yoksa dayanabiliyorsun?" Kardeşim hala başım sıkıştığında benimle dalga geçer: "A yu okey Sergey?"

Her birkaç saatte bir farklı sağlık çalışanları beni görmeye geliyorlardı: Ateşimi, tansiyonumu, kandaki oksijen yoğunluğunu kontrol ediyorlardı. Mesane eğitimi için kateter çıkartıldı. Bunu Rusya’da yaygın bir sorun olduğu için belirtiyorum : Engelli insanlar hastanede birkaç ay geçiriyor, ve kimse onlara mesanenin fizyolojik dolumunu simüle etme ihtiyacından bahsetmiyor. Bu nedenle mesane köreliyor ve engelli kişiler mesaneyi doldurma fonksiyonunu geri kazandırmak için aylarca, yıllarca uğraşıyor. Rusya’daki hastanelerden herkes yatak yaralarıyla çıkıyorsa ne denebilir ki (Bu durumla nasıl başa çıkılır ve bunun sorumlusu kimdir, daha sonra ayrı bir makale yazacağım).

Hemşireler çarşafları değiştirdiler ve beni günde iki kez yıkadılar. Hemşirelerden biri boş zamanlarında bacaklarıma masaj yapmaya gelmiş. Kardeşimin geceyi yanımda geçirmesine izin verdiler, böylece şehrin diğer ucundaki otele gitmeye gerek kalmadı. Üstelik hemşireler kardeşime ikinci porsiyon yemeği bile getirdiler. Yemekler oldukça çeşitli ve lezzetliydi.

Taburcu olma zamanı Rusçayı çok iyi konuşan ve Gürcü kökenli olan hemşirelerden biri, uçuşta herhangi bir sorun çıkması durumunda bir süre ailesinin yanında kalmamı bile teklif etti. Sorunlar gerçekten çıktı. Yatar vaziyette uçmak için 3 bilet artı bir bilet de erkek kardeşim için almak gerekli oldu. Biletleri internetten 2 bin Euro’ya aldık, ama erkek kardeşim uçuşu onaylatmak için havaalanına geldiğinde havaalanı görevlisi internetten bilet almanın uygun olmadığını ve aynı uçak için aynı miktarda, ancak gişeden 6 bin Euro’ya bilet satın alması gerektiğini açıkladı... Sonuçta aldığımız biletleri iade edip 2 adet normal ekonomi sınıfı bileti aldık. Oturarak uçmak riskliydi ancak iş adamlarının engelli birini gördüklerinde gözlerinde her zaman bir ışık vardı... Normal kaliteli bir tekerlekli sandalye fiyatına 3 adet Premium sınıf Bianchi yol bisikleti satın alabilirsiniz.

Sonrasında beni Moskova rehabilitasyon merkezinin ücretli bölümünde kalmanın tezatlığı bekliyordu. Maliyeti aynı olan bir yatak yerinde (İşlem masrafları hariç) hemşireler de çok ilgili ve güler yüzlüydü, ancak hizmet seviyesi, görünüşe göre yönetimin açgözlülüğünden dolayı onlarca yıl geride kalmıştı. Eğer ilginizi çektiyse önemli farklılıkların karşılaştırmasını yazacağım.

Ama hatırladıklarımın nedeninin özü oldukça basit: Asla baş aşağı suya atlamayın ve çocuklarınızı da bu konuda ikaz edin.

Bunu yeterli bulmayanlar için bir örnek daha vereyim. (Böyle onlarca veya yüzlerce örnek olduğunu düşünüyorum) Genç adam kumlu plajda sadece hızlıca koşmak, dalmak ve eve gitmeye hazırlanan arkadaşlarının yanına dönmek istiyordu. Bu satırları okuyanlar arasında bunu hiç yapmamış olan var mı?

(Otomatik altyazılar)

YouTube link

Bundan dolayı böyle bir yaralanmaya aşina olan bir tanıdığımız sosyal medyada bir yerde güzel bir kızın denize baş aşağı atlayıp da dibe çok yakın geçtiği bir videoyu izlediğinde…

Bu kişi şu şekilde düşünecektir:

Görüntüler kesinlikle güzel, ancak tüm bu görüntüler sadece dalış yaralanmasıyla engelli bir yaşamın getirdiği bezler, üretra kateterleri vesaire söz konusu olmadığında güzeldir.

Link

Tabii ki daha kötü vakalar da var. Örneğin adam gece uyandı ve işemeye gitti… Yarı uykulu vaziyetteyken başını tuvaletin hafif aralık kapısına çarptı. Sabah felci olarak gözünü ambulansta açtı. Böyle beklenmedik durumlar olabiliyor. Dairenin veya koridorun karanlık olması halinde, geceleri uykulu vaziyette tuvalete giderken tehlikeleri görebilecek kadar parlak, hareket sensörlü, ucuz pille çalışan lambalar kullanabilirsiniz.

Özetle diyeceğim bizden daha dikkatli olan ve böyle beklenmedik kötü durumların olmasına izin vermeyin.

(Otomatik altyazılar)

YouTube link

UPD:

Sohbet sırasında katılımcılardan biriyle küçük bir anlaşmazlığımız oldu. Şunu söyledi: "Küçük bir yaralanmaysa niye bunu konuşuyoruz ki_? Trafik kazaları çok daha fazla insanın boynunu kırıyor…."

Aslında bu çok nadir bir durum gibi görünebilir: Ortamın uygun olmaması ve Devlet garantili tıbbi ekipmanların temininin (Tekerlekli sandalye) zorluğu dolayısıyla engelli insanların büyük çoğunluğu günlerini evlerinin veya yurtlarının dört duvarı arasında geçirmekte. Moskova’daki kliniklerden birinin başkanı, metodolog hekimle birlikte birkaç yıl önce bana bizzat şunları söylemişti: "Neden elektrikli tekerlekli sandalyeye ihtiyacınız var? Evde yatakta yatıyorsunuz… O zaman orada yatmaya devam et. Sonuçta her şey yolunda. Kimse size böyle pahalı bir tekerlekli sandalye vermez. ". Tam da bu yüzden bu tip yetkililere karşı olumlu bir tavır içerisinde değilim ve engelli insanların sosyal güvenceler elde etmesine yardımcı olmaya çalışıyorum. Özellikle koşullar dolayısıyla haklarını koruma becerilerine sahip olmayan engelli kişilere. (Evde veya yurtta eğitim, haklarını korumaya yardımcı olacak arkadaşlarının veya yakınlarının mevcut olmaması…).

Şimdi dalgıcın yaralanması konusuna dönelim mi? Gerçekten bu bir trafik kazasında boyun kırılması durumundan çok daha nadir mi ?

Mesela Norveç’te meydana gelen boyun yaralanmaları hakkında veriler şöyledir:

% 21 – Trafik kazası

% 4- Dalışlar.

Link

Bir trafik kazasında olduğundan çok daha az mı? Ya da hiç mi az değil ? Norveç’te yüzme sezonu toplam 2 ay. Görüldüğü gibi trafik kazası dolayısıyla boyun kırıkları geçiren kişilerden, dalarak bu yaralanmayı geçirenler yıllık orana bakılarak 4 kat daha az, ancak yüzme sezonu yılda sadece 2 ay. Ve ulaşım zorunlu kullanılıyor, sadece gençlik zevk için dalıyor...

İşte Rusya’daki omurga kırıkları verileri:

- Trafik kazası - ),5 ve sadece % 31’i boyun kırıkları. Yani toplam omurga kırıklarının sadece % 10’u trafik kazaları sonucu oluşan boyun kırıklarıdır. Geri kalanı-göğüs ve bel bölgeleridir.

- Dalışçılar ise % 17,5’tir.

Link

Bununla birlikte Rusya’da yüzme sezonu bölgenin bulunduğu yere bağlı olarak 2-4 ay sürmektedir.

Nihayetinde kendi sözlerimi değil, Ilinskaya Hastanesi Omurga Cerrahisi ve Ağrı Tedavisi Servisi Başkanı, Tıp Bilimleri Doktoru Sergei MLYAVYKH’ın sözlerini aktarıyorum:

"""""

– Ne sıklıkla işiniz sırasında dalış yaralanmaları ile karşılaşıyorsunuz?

– Ne yazık ki her yıl böyle. Muhtemelin bir dizi koşul nedeniyle ülkemiz dalış yaralanmaları konusunda üzücü bir istatistiğe sahip. Durumu nasıl değiştirebiliriz ? Herşeyden önce kreş ve ilkokuldan itibaren başlayarak çocuklara açık su kütlelerinde, denizde, okyanusta veya dibini görmediğimiz bulanık nehirlerimizde asla dalış yapmamaları gerektiği hususunda uyarıda bulunmamız gerekiyor. Çoğu zaman içindeki su miktarını bilmiyoruz. Eğer geçen yıl su seviyesi burada yüksekse, aynı yerde bu yıl az olabilir.

Bütün bunlar dalış yapmanın aslında kendini koruma içgüdüsünün azalması anlamına geldiğini söylüyor. Kendini koruma içgüdüsünün azalmasına çoğu ülkede rastlanmaktadır, ancak bizde dalış sevgisi o kadar güçlü ki, bu yazın kısa olmasından ve bu kısa süreyi mümkün olduğu kadar yüzerek değerlendirme isteğinden kaynaklanıyor olabilir. Burada çocuklara açık su kütlesine dalmanın yasak olduğunu öğretmeliyiz.

– Peki havuzlardan neden söz etmiyorsunuz? «Pravmir» Vakfı yazlık alanlarına havuz kuran ve dalıp ağır yaralanan birçok mağdura yardımcı oldu.

– Sadece şunu tekrar edebilirim ki, bu, çocukların ve anne-babalarının kendilerini koruma içgüdülerinin azalması anlamına gelmektedir. İster katlanır, isterse şişme olsun, yazlık ev için sizinle aldığımız her havuzda “Dalış yapmak yasaktır” uyarısının olduğuna sizi temin ederim. Ancak biz bu kuralı yine de düşüncesizce ihlal etmeye devam etmekteyiz.

"""""

Link

Translation of my article: link.

Diving headfirst into open water is highly inadvisable. The so-called diver's injury is extremely unpredictable. You may get it where you never expected... That is why diving headfirst is only allowed in specialized sports pools under the supervision of a coach.

I know of a situation where a group of people were jumping into a river from a bridge, and everything was fine—the spot had been checked, and the bottom was clear. Everyone dived in several times. But one man didn't come back up. He was rescued but ended up as a paralyzed disabled person. As it turned out, there was a log floating in the water. Alas.

In my case, we were diving off a bridge in the Mediterranean Sea. This was not our first time; we had been diving there for several days. But one day we decided to have an evening stroll and stopped at that bridge. There were three of us: my brother, our friend, and me. Our friend was feeling down and in order to cheer him up, I suggested we go for a swim in the cool evening water. My brother and I took several dives. Then I persuaded our friend to dive with us: he was the tallest one, approximately 1.9 meters, so he dived from the side of the bridge furthest from the shore, my brother dived a little closer to the shore, and I was closest to the shore, as my height is only 1.73 meters. But I didn't take into account that the bottom might be steep and/or the low tide in the evening... I just checked, the difference between the daytime and evening water levels in Limassol in August can reach 15-20 centimeters. Who knows, perhaps those 15 centimeters would have been enough for me to just scrape my chest a little against the sand, like many other divers.

My situation was very similar to the tragedy of the character in “The Sea Inside” movie. Everything was pretty much the same: thoughts about life and love before the dive (probably that was the reason why I wanted to cheer myself and my sad friend up), then the impact, the sand bottom, memories of the most precious moments in life... Even the same perception of how life had changed:

I barely touched the sandy bottom with my chin. That was it. My body switched off. I didn't even lose consciousness. The impact was similar to the one that older people will remember: it was as if you were sitting in a guest kitchen under a shelf, which people used to hang above their heads in the 90s, and then stood up, forgetting about the shelf and bumping your head on it. But the impact was on my chin. I opened my eyes and looked at the bottom, holding my breath. I hoped that my friends would manage to pull me out before I started gasping for air. I was lucky, as the guys realized that something was wrong and managed to pull me out. I said that my neck seemed to be broken, as I couldn't feel my body. They pulled me carefully onto the shore. I was thinking about how much trouble I had caused my friends: how many problems there would be if I died and my body had to be transported to Russia... And I started apologizing to them. I also thought that I didn't want to die like that. I wanted to hug my girlfriend one more time, embrace my parents and all my loved ones.

Some of my memories

An ambulance arrived. I was placed on a stretcher and carried into the bright cabin of the ambulance. Then I fell asleep, possibly due to the action of some medication. I woke up in the hospital. A young nurse was washing the sand off me, and I kept repeating, “Sorry... I apologize...” I was very embarrassed by the fact that she had to wash me.

I woke up again in the hospital room, already on a drip. It was nighttime. The neurosurgeon, my brother, and my friend were standing beside me. The neurosurgeon spoke Russian perfectly. He had studied in the USSR and was still collaborating with the Burdenko Neurosurgery Research Center. He said that the surgery would take place early in the morning. He also explained that the injury was complex, but that everything would be fine. The anti-inflammatory hormonal drugs made my biceps sensitive, and they hurt due to excessive contraction—my arms were folding at the elbows, with my hands pressed against my chest. (There is a concept called the “fetal position” — a position in which a person lies on the side, curled up, with knees pulled up to the abdomen or chest, and arms usually tucked under the chest. The body attempts to take this position when the spinal cord or brain is damaged). I asked my brother to straighten my arms, and I felt a little better after that.

I woke up again in the operating room: I was being prepared for surgery. A nice woman spoke to me in Russian. I felt very calm there. It was probably because of some medication. The woman asked me about my condition. I talked to her. I remembered that I had removable dentures, and she helped me take them out. She told me not to be afraid and to trust the doctors. I replied that I trusted them completely. And I was indeed very calm at that moment. I didn't feel that I was close to death. In fact, I felt a calm confidence that everything would be fine.

I woke up in the hospital room where I subsequently spent two weeks. I was amazed by the staff's treatment of me. Every morning, a smiling nurse would come in and say “Good morning! Are you okay, Sergey?”. Of course, these words mean the following to someone who has broken his or her neck: “How do you feel? Are you completely screwed or is it bearable?”. To this day, when I encounter random misfortunes, my brother teases me with the words “Are you okay, Sergey?”.

Every few hours, different medical staff would come in to check my temperature, blood pressure, and oxygen saturation. They blocked the catheter to train my bladder. I am mentioning this because it is a common problem in Russia: disabled people spend several months in hospital, and they are not informed about the need to simulate physiological bladder filling, which causes it to become atrophied, and then they spend months and years trying to restore bladder function. Moreover, practically everyone leaves Russian hospitals with bedsores (Later on I will write a separate article on how to deal with this situation and who is responsible for it).

Every second day the nurses changed my bedding and washed me. Apparently, one of the nurses came to massage my feet in her spare time. They allowed my brother to stay overnight with me so he didn't have to travel to a hotel on the other side of the city. More than that, the nurses even brought him a second serving of food. The meals were very rich in variety and delicious.

When the time came to leave the hospital, one of the nurses, of Georgian descent and fluent in Russian, offered to stay at her family's home for a while in case there were any problems with the flight. Indeed, problems arose. We had to buy three tickets for me in order to fly in a lying position, and a ticket for my brother. We bought them online for 2,000 euros, but when my brother arrived at the airport to arrange the flight, an airport employee explained that the tickets purchased online were not valid and that he had to buy tickets for the exact same flight at the ticket office for 6,000 euros... Eventually, we returned the tickets and bought two regular economy class tickets. Of course, it was risky to fly in a seated position, but one can't help it when there is a glimmer in businessmen's eyes whenever they see a disabled person... It is worth considering the cost of wheelchairs, when one standard, but high-quality wheelchair can cost as much as three premium-class Bianchi road bikes.

Afterwards, I faced the contrast while staying in the fee-based department of the Moscow Rehabilitation Center, where a bed (excluding the cost of procedures) cost exactly the same amount as in Turkey. The nurses were also very considerate and kind, but the level of service was several decades behind, apparently due to the greed of the management. If you are interested, I will post a comparison of the major differences.

But the essence of my memories is quite simple: never dive headfirst into water and tell your children not to do so.

Just in case it wasn't enough, here's another example (I bet there are tons of these): a guy on a sandy beach just wants to have a quick dip and then get back to his friends who are getting ready to head home. Are there any of you reading this who've never done that?

YouTube link

That is why, when a person familiar with this kind of injury watches a video on social media in which a beautiful girl dives headfirst into the sea and swims very close to the bottom... such person will think: certainly, the footage is lovely, but it is lovely just until it turns into the necessity to use diapers, urinary catheters, and other "delights" of disabled person, who suffered diver's injury.

Link

Of course, there are even more ridiculous cases. For example, a man woke up at night and went to the bathroom to pee... In the darkness, he bumped his forehead against the open bathroom door. He woke up in the morning already paralyzed, when his wife called an ambulance. So it is possible to get hurt even when you are not doing anything special. In an apartment with a dark hallway or lobby, one can use inexpensive rechargeable lights with motion sensors, which are powerful enough to enable seeing obstacles when sleepwalking to the bathroom at night.

All in all, be a bit more careful than we were, and don't let yourself fall down “out of the blue”.

(Automatic subtitles)

YouTube link

UPD:

We got into a bit of an argument with one of the chat members. The layman made a misleading assumption: “What's the point of talking about this if the injury is so rare? Far more people break their necks in car accidents...”

It may seem like a very rare occurrence, especially given the reality in Russia: due to the inaccessibility of the surrounding environment and difficulties in obtaining medical equipment (wheelchairs) provided by the state, the vast majority of people with disabilities spend their days within the four walls of their own homes or residential care facilities. A couple of years ago, the head of one of Moscow's clinics, together with a medical specialist, said to me: “What do you need an electric wheelchair for? You're lying in bed at home... So keep lying there. Everything's fine. You're not going to get such an expensive wheelchair from anyone.” That is the reason for my negative attitude toward such officials, and I strive to assist individuals with disabilities in obtaining social guarantees. This is especially true for those who lack the ability to defend their rights independently due to circumstances (education at home or in a boarding school, absence of relatives or friends who could assist them in defending their rights, etc.).

But let's get back to the question of the diver's injury. Is it really that less common than a neck injury caused by a car accident?

For example, here is the data on neck injuries in Norway:

21% - as a result of car accidents.

4% - divers.

Link

Is it significantly less than in traffic accidents? Or is it not less at all? After all, the swimming season in Norway is only two months long. As we can see, the total percentage of divers with neck injuries is 4 times lower than those with neck injuries from traffic accidents, but the swimming season lasts only 2 months a year. People use vehicles out of necessity, all year round, while diving is something only young people do for fun...

Here is the data regarding spinal fractures in Russia:

- Traffic accidents - 29.5%, only 31% of which are neck fractures. That is, of the total number of spinal fractures, only 10% are neck fractures caused by traffic accidents. The rest are thoracic and lumbar fractures;

- The percentage of divers is 17,5.

Link

Moreover, the swimming season in Russia lasts 2-4 months, depending on the region.

As a conclusion, I will quote the words of a neurosurgeon, head of the spinal surgery and pain treatment department at Illinsk Hospital, Doctor of Medical Sciences Sergey MLYAVYKH:

"""""

– How often do you deal with diver's injury in your work?

– Sadly, it happens every year. Perhaps due to a number of circumstances, our country is having some pretty depressing stats on diver injuries. Is there any way we can change this? Primarily, we need to ensure that children understand that diving in open water bodies is not permissible, especially in the sea, the ocean, and our rivers, which are not transparent. Often, we do not know what the water level is. If there was a high water level last year, this year water level may be low.

Everything indicates that the very act of diving implies a decrease in the self-preservation instinct. Such decrease is observed in many countries, but in Russia, this love for diving is somehow special, perhaps because summer is short and people want to make the most of this time: to swim and dive in open water. And here we should instruct children that diving in open water is unacceptable.

– Why don't you mention pools? The Pravmir Foundation has helped a large number of people who installed pools at their country houses, dived into them, and suffered serious injuries.

– Once again, to me it's just a sign of a low self-preservation instinct of children and their parents. I assure you that every pool we buy for our country houses, regardless of whether it is collapsible or inflatable, has a sign that says “Diving is prohibited”. But even though the sign is there, we continue to break the rule mindlessly.

"""""

Link